Góry Kamienne (Góry Suche): Jedlinka - tunel pod Sajdakiem - Przełęcz pod Wawrzyniakiem - Rybnica Mała - Rogowiec - Jeleniec - Schronisko Andrzejówka

Jeśli tak jak ja, lubicie odwiedzać okolice Wałbrzycha i doceniacie położenie tego miasta i jego komunikacyjną dostępność, może spodoba Wam moja kolejna propozycja trasy sredniej długości. 

Podczas wycieczki przejdziemy przez nieczynny tunel kolejowy pod Sajdakiem, poczujemy stromiznę podejścia na Przełęcz pod Wawrzyniakiem, rozleniwimy się nieznacznie schodząc w kierunku Rybnicy Małej, by później z przyspieszonym tętnem wejść na Rogowiec. Z Rogowca, przez Jeleniec dotrzemy na obiad do schroniska Andrzejówka, skąd, w zależności od chęci, pieszo lub autobusem dostaniemy się do Wałbrzycha (w naszym przypadku wygrała druga opcja 😉).

Wycieczkę rozpoczynamy przy Pałacu Jedlinka. Nocowaliśmy w tutejszym hostelu nad Browarem po przejściu trasy na Wielką Sowę z Bartnicy (Góry Sowie: Na Wielką Sowę z Bartnicy (Bartnica - Przełęcz Sokola - Wielka Sowa wieża widokowa - Mała Sowa, Walim - Przełęcz Marcowa - Jedlinka))

Pałac Jedlinka

Jeśli planujecie tylko jednodniową wycieczkę, wysiądźcie z pociągu na stacji Jedlina-Zdrój i czerwonym szlakiem pomaszerujcie do ul. Hożej (na tyłach sklepu Dino). Właśnie tam wkraczamy na szeroką, nieutwardzoną i nieoznakowaną ścieżkę, która doprowadza do fragmentu niebieskiego szlaku. Szlakiem idziemy zaledwie 400 metrów, a następnie kontynuujemy masz ulicą Turystyczną w Grzmiącej. 

dawna fabryka mebli w Grzmiącej (Spulenfabrik Arthur Gläser)

Przed wiaduktem kolejowym, po prawej stronie namierzamy wąską ścieżkę, prowadząca na nasyp. Na "górze" trzeba znaleźć najbardziej dogodną dla siebie drogę, by dostać się do torów kolejowych (latem jest to szczególnie trudne). Należy zachować szczególną czujność, ponieważ przez jeden tunel wciąż jeżdżą pociągi. Eksplorować będziemy oczywiście ten nieczynny, bez torowiska.

Tunele pod Sajdakiem

Tunele powstały na przełomie XIX i XX w. (pierwszy w latach 1876-1879; drugi w latach 1909-1912). Ich długość wynosi ok. 400 metrów. Przejście tunelu pod Sajdakiem nie przysparza może takich emocji jak spacer przez tunel pod Małym Wołowcem (który jest czterokrotnie dłuższy),  ale mimo to warto go odwiedzić (i zabrać ze sobą latarkę). 

Tunel pod Sajdakiem

Pociąg Kolei Dolnośląskich wyjeżdża z czynnego tunelu pod Sajdakiem

Po wyjściu z tunelu, przechodzimy pod mostkiem, a następnie z lewej strony wkraczamy na wąską, stromą ścieżkę, która doprowadza do niebieskiego szlaku. Szlak ten pod ostrym kątem chwilę później odbija w lewo (łącząc się na moment z czerwonymi oznaczeniami). Przed nami męczące podejście na Przełęcz pod Wawrzyniakiem. 

Podejście na Przełęcz pod Wawrzyniakiem

Tu zostawiamy niebieski szlak i wchodzimy na samodzielne czerwone oznaczenia. Schodzimy do asfaltowej drogi i po ok. 500 metrach skręcamy w lewo. 

na czerwonym szlaku w kierunku Rybnicy Małej

Chwilę później rozpoczynamy mozolne podejście na Rogowiec. 

Wczesną wiosną na tym odcinku podziwiać można kwitnące śnieżyce wiosenne. Pod Rogowcem schodzimy na moment na żółty szlak.

Podejście na Rogowiec

Docieramy na szczyt, gdzie do dziś zachowały się ruiny zamku Rogowiec, którego historia sięga końca XIII w. 

Widok z Rogowca: z prawej, najwyższa - Borowa, w środku kadru Chełmiec, za nim, z lewej strony Góry Kaczawskie

z lewej strony Masyw Dzikowca z nową wieżą widokową 

Z Rogowca widać także Karkonosze! 

Zejście do rozwidlenia przy Skalnej Bramie jest dość strome. Trzeba uważać nie tylko wtedy, gdy na szlaku zalega śnieg. Dalej chcemy wejść na Jeleniec (902 m n.p.m.). Wybieramy więc niebieski szlak, na który wejście z tej strony nie jest intuicyjne. Spójrzmy na skałki przed sobą. Z prawej ich strony zauważymy cienką ścieżkę, która wprowadza na górę (na skalny grzbiet). Po ok. kwadransie meldujemy się na Jeleńcu. Na tym wzniesieniu ponad 100 lat temu stała wieża widokowa (do dziś zachowały się fragmenty podmurówki). Poniżej szczytu zaś, w pobliżu Rozdroża pod Jeleńcem, istniało  schronisko Hornschlossbaude. Spoglądając dziś na to, co z niego zostało, trudno sobie w ogóle wyobrazić, że jest to ślad po dawnym budynku. 

Z Jeleńca schodzimy do węzła szlaków Pod Turzyną. Tu wybieramy żółty szlak, który doprowadzi nas do Andrzejówki w ok. 40 minut. Przy dobrej widoczności dostrzeżecie z tej ścieżki nawet Masyw Śnieżnika. 

Masyw Śnieżnika - w dalszym planie

Zbliżenie na Śnieżnik

W Andrzejówce, jak powszechnie wiadomo, można zawsze dobrze zjeść. Skuszeni zapachami i długą kolejką, nie możemy się oprzeć zamówieniu czegoś pysznego. Jak zwykle opuszczamy schronisko w pełni usatysfakcjonowani. 

Kto ma jeszcze siły w nogach, może np. do stacji kolejowej Wałbrzych Główny z Andrzejówki podreptać pieszo ( np. zielonym szlakiem ok. 8 km/2:20h). My szliśmy tą trasą wielokrotnie, dlatego tym razem wybraliśmy autobus nr 12 (uwaga! Kursów jest niewiele, więc przed wycieczką najlepiej sprawdzić aktualny rozkład).

Wysiedliśmy w pobliżu Placu Grunwaldzkiego w Wałbrzychu. Ponieważ mieliśmy jeszcze trochę czasu do pociągu (ze stacji Wałbrzych Centrum), postanowiliśmy odwiedzić nową wieżę widokową w wałbrzyskim parku Jana III Sobieskiego. 

Pierwsza część trasy: 

Trasa | mapa-turystyczna.pl

Przechodzimy przez tunel pod Sajdakiem 

Druga część trasy: 

Trasa do: Schronisko PTTK Andrzejówka | mapa-turystyczna.pl

Postaw kawę za:

5 zł 10 zł 15 zł

Z Jedlinki do Wałbrzycha (Jedlinka - Grzmiąca - Muflonowa Perć - Gomólnik Mały - Skalna Brama - ruiny Zamku Rogowiec - Ptasie Rozdroże - Borowa - Tunel pod Małym Wołowcem - Wałbrzych Główny)

Nocleg w kompleksie Jedlinka (Jedlina-Zdrój) daje spore możliwości wędrówki po okolicznych górskich trasach. Tego dnia musieliśmy dotrzeć na pociąg, który zawiezie nas do domu do Poznania, więc trasę trzeba było tak poprowadzić, by skończyć ją np. w pobliżu jednej z wałbrzyskich stacji kolejowych. 

Jeśli nie nocowaliście w Jedlince, dotrzecie tu m.in. pociągiem (Koleje Dolnośląskie) lub autobusem nr 5 (wałbrzyska komunikacja miejska). 

Z Jedlinki  nieoznakowaną leśną drogą przeszliśmy do Grzmiącej. Tu "złapaliśmy" niebieski szlak, który po chwili zamieniliśmy na żółte znaki. Przechodzimy przez zabudowania miejscowości, zwracając szczególną uwagę na drewniany kościół pw. Narodzenia NMP. Za świątynią skręcamy w lewo w ul. Łączną i po ok. 400 metrach wkraczamy na zielony szlak na Gomólnik. 

Gomólnik Mały

Trzymamy się oznaczeń przez ok. 1,8 km, a następnie zbaczamy w prawo na tzw. Muflonową Perć (trasa bez oznaczeń). Dojście tędy na Gomólnik jest zdecydowanie trudniejsze niż podejście znakowanym szlakiem. Nie polecam tego odcinka osobom, które boją się stromizny i nie czują się jeszcze zbyt pewnie w górach.

Dla mnie ten odcinek był nie lada wyzwaniem. Częściowo pokonywałam go podpierając się rękami w grząskim i śliskim terenie. Było sporo błota i trochę się denerwowałam. Za to na szczycie pojawiła się satysfakcja. 

 

Gomólnik Mały stał się niedawno popularnym miejscem na mapie Gór Kamiennych. Wszystko za sprawą platformy widokowej, z której roztacza się niecodzienny widok m.in. w stronę Gór Sowich, Masywu Ślęży, fragmentu Gór Suchych czy Borowej w Górach Wałbrzyskich. 

Wielka Sowa

Rogowiec

Nasyciwszy się panoramą ruszyliśmy dalej w stronę Przełęczy pod Gomólnikiem Małym. Tam wybraliśmy czarny szlak, który doprowadził nas do Skalnej Bramy. Przed jej osiągnięciem mieliśmy możliwość podziwiania przepięknych śnieżyc wiosennych w naturalnym środowisku.

Skalna Brama 

Na rozwidleniu szlaków wybraliśmy trasę znakowaną żółtym kolorem i zanim weszliśmy na najwyższy punkt opisywanej wycieczki - szczyt Rogowiec (870 m n.p.m.) z ruinami  zamku z końca XIII w.,  zboczyliśmy w stronę punktu widokowego z krzyżem. 

Pięknie prezentuje się stąd Gomólnik Mały

zbliżenie na taras widokowy na Gomólniku Małym

w drodze na Rogowiec

Rogowiec - z lewej strony fragment zamku, przed nami m.in. Chełmiec i Borowa

Z Rogowca stromą ścieżką schodzimy w dół, by chwilę później odbić w lewo na szlaki czerwony i niebieski. Po krótkiej chwili możemy znów przyjrzeć się z bliska śnieżycom, bowiem przy samym szlaku znajduje się niewielkie stanowisko tej rośliny. Dalej jest odrobinę mniej przyjemnie. Duża "porcja" błota na pochyłych odcinkach nieco nas spowalnia. 

Za rozwidleniem tras pozostajemy na samodzielnym niebieskim szlaku. Po przekroczeniu asfaltowej drogi odcinek aż do Ptasiego Rozdroża jest bardzo wygodny, choć odrobinę nudnawy. Na szczęście jak się ma świetnych kompanów wędrówki, czas na tym fragmencie mija szybko i przyjemnie :) 

Z Ptasiego Rozdroża wchodzimy na Borową czarnym szlakiem, obserwując za plecami przedsmak tego, co zaserwuje nam wieża na Borowej. 

Jesteśmy na najwyższym szczycie Gór Wałbrzyskich. Tu jak zwykle kręci się trochę turystów. Płoną ogniska. Widać, że miejsce jest bardzo popularne wśród miejscowych. Po raz kolejny z wieży podziwiamy świetne widoki, mimo nie do końca sprzyjającej aury. Najbardziej lubimy spoglądać w stronę Gór Kamiennych. Te widać w pełnej krasie :-) 

Mniszek, Boreczna, Chełmiec, Trójgarb...

Rezygnujemy z zejścia  z Borowej tzw. "ścieżką przez mękę" z uwagi na ograniczony czas i podejrzenie, że na trasie będzie dużo błota. Schodzimy czerwonym szlakiem i trzymamy się jego aż do Koziej Przełęczy. 

Tu zmieniamy znaki na czarne i kierujemy się w stronę Jedliny. Z lekką obawą spoglądamy na wydzielone działki pod zabudowę pod samym szczytem Kozła. Czy to miejsce zostanie wkrótce zamieszkane? Czy przepiękne żarnowce kwitnące wiosną na żółto zostaną wycięte? Strach pomyśleć.

Czy to miejsce diametralnie się wkrótce zmieni? :( 

Na kolejnym rozwidleniu szlaków schodzimy na ścieżkę znakowaną zielonym paskiem. Pięknie widać stąd m.in. Włodzicką Górę i Wielką Sowę. 

Docieramy do stacji kolejowej Jedlina Borowa i po raz kolejny rozpoczynamy eksplorację tunelu pod Małym Wołowcem. 

Tunel pod Małym Wołowcem to najdłuższy skalny tunel kolejowy w Polsce. Tunele w zasadzie są dwa. Przez jeden nadal kursują pociągi na trasie Wałbrzych - Kłodzko (tym tunelem nie przechodzimy!). Drugi jest świetną atrakcją turystyczną. Wchodząc do niego, widać jedynie niewielkie światełko -  wyjście, które znajduje się ok. 1600 metrów dalej. Poruszanie się po tunelu bez źródła światła jest raczej kiepskim pomysłem. Co prawda dziś nie ma już w nim torów, ale podłoże stanowi tłuczeń,  w wielu miejscach tworzą się spore kałuże i  otaczająca ciemność może nieco zaburzyć orientację. Warto przejść tunel z latarką, dzięki czemu nie tylko można poczuć się pewniej, ale także zobaczyć więcej , np. przedwojenne porcelanowe tabliczki z kilometrażem. 

 

Niestety koniec naszego pobytu na Dolnym Śląsku zbliża się nieubłaganie. Po wyjściu z tunelu kierujemy się w stronę dworca kolejowego Wałbrzych Główny, gdzie kończymy pełen wrażeń weekend.

Naszą trasę do tunelu można prześledzić na poniższej mapce. Stamtąd do stacji kolejowej Wałbrzych Główny trzeba doliczyć jeszcze ok. 2,5- 3 km 

Trasa przez: Przełęcz Kozia | mapa-turystyczna.pl

Góry Kamienne i Wałbrzyskie: Z Głuszycy do Wałbrzycha (Głuszyca - Grzmiąca - Gomólnik Mały - Rogowiec - Borowa - Tunel pod Małym Wołowcem - Wałbrzych Główny)

Wałbrzych jest dla nas sprawdzoną bazą wypadową na sudeckie szlaki. Dookoła miasta  można znaleźć wiele interesujących, niezatłoczonych  ścieżek, które prowadzą na okoliczne szczyty i wzniesienia. Z Wałbrzycha łatwo dostać np.  w Góry Sowie czy Kamienne dzięki połączeniom kolejowym i autobusowym. Właśnie  z komunikacji autobusowej skorzystaliśmy, by zrealizować opisywaną trasę. Na wałbrzyskim Placu Grunwaldzkim wsiedliśmy w autobus nr 5 do Głuszycy. Bilety na przejazd można kupić, płacąc zbliżeniowo w pojeździe (w specjalnych automatach). 

Z przystanku Głuszyca Sienkiewicza 59, wycofaliśmy się kawałek w stronę stacji benzynowej w biało-czerwonych barwach i jeszcze przed nią skręciliśmy w ul. Bolesława Chrobrego. 

Po przejściu nieco ponad 1,5 km odnajdujemy oznaczenia niebieskiego szlaku. Jesteśmy już w granicach wsi Grzmiąca. Naszą uwagę przykuwa prawie stuletni komin nieczynnego zakładu drzewnego. Do dziś robi wrażenie. Na skrzyżowaniu wybieramy samodzielny żółty szlak i wędrujemy wzdłuż potoku i niskiej zabudowy Grzmiącej. Przyroda jak na początek wiosny przystało, powoli budzi się do życia. Odgłosy ptaków przybierają na sile, a kilku "ptasich solistów" udaje nam się zlokalizować wzrokiem: 

(drozd) śpiewak

pliszka górska

Rozglądamy się dookoła, wtem z naprzeciwka słyszymy przyjazny głos. Pani z bukietem sosnowych gałązek życzy nam miłego dnia i dopytuje czy idziemy na Rogowiec (owszem wybieramy się tam, ale najpierw naszym celem jest Gomólnik Mały). Poleca także zajrzeć do zabytkowego kościoła przy drodze. 

miejsce odpoczynku w Grzmiącej 

Kościół (pw. Narodzenia NMP) powstał w połowie XVIw. i ,po wielu remontach, przetrwał do dziś. Jest jednym z nielicznych zachowanych  kościołów drewnianych w Sudetach. 

Naciskamy klamkę i z lekkim zawahaniem wchodzimy do środka. Nasza niepewność się wzmaga, gdy zdajemy sobie sprawę z tego, że być może przeszkodziliśmy komuś w modlitwie. Mężczyzna odwraca się w naszym kierunku i czuję na sobie jego piorunujący wzrok. Poważnym tonem pyta skąd jesteśmy i wkrótce później znika całe napięcie. Dłuższą chwilę rozmawiamy z mieszkańcami Grzmiącej, z małżeństwem z wieloletnim stażem. Opowiadają nam o kościółku, o dzwonie, który stosunkowo niedawno przestał bić, ale zostawiono go na pamiątkę. O tym, że w czasie II wojny światowej takie dzwony były przetapiane na broń i amunicję  i że to naprawdę niezwykłe, że ten się zachował. Dowiedzieliśmy się o starych niemieckich dokumentach umieszczonych w wieży kościoła, odkrytych przypadkiem podczas prac remontowych;  o skradzionych aniołkach z ołtarza, które zostały zastąpione obecnie replikami (niestety obcięłam je na poniższym zdjęciu , skupiając się na drewnianych elementach ołtarza , które, jak się okazało, wykonał nasz rozmówca siedzący w kościelnej ławce - niesamowite!) . 

Wnętrze zabytkowego kościoła w Grzmiącej

ocalony dzwon

Pogawędka mogłaby trwać jeszcze dłużej, ale byliśmy zmuszeni ruszyć w dalszą drogę, by zdążyć na pociąg do domu. Pożegnaliśmy się z sympatycznym małżeństwem i skierowaliśmy się w stronę punktu pośredniego - Gomólnika Małego. W miejscu, gdzie żółty szlak skręca w prawo nad strumykiem, my skręcamy w lewo (bez oznaczeń). Dobrze widoczną ścieżką idziemy w stronę rozległej polany i Przełęczy pod Gomólnikiem. Na rozwidleniu ścieżek, wybieramy tę, która łagodnie odbija w lewo. Po krótkiej chwili wchodzimy w las i ponownie skręcamy w lewo. By dotrzeć do tabliczek z nazwą szczytu musimy jeszcze pokonać strome podejście. Jesteśmy na Gomólniku Małym! 

Rozległa polana w drodze na Gomólnik Mały, daleko w tle majaczą szczyty Masywu Ślęży

Gomólnik Mały zdobyty! :) 

Rozejrzeliśmy się dookoła - wszędzie drzewa. Gdzie jest ten punkt widokowy, o którym czytaliśmy? Może zarósł albo chodziło o ten drugi Gomólnik (826 m n.p.m.) w pobliżu? Mamy spore wątpliwości. Na papierowej mapie nie zaznaczono punktu widokowego. Zasięg internetu kiepski, więc dopiero po czasie dowiadujemy się, że byliśmy na właściwym Gomólniku, a świetną panoramę można podziwiać gdy pójdzie się ścieżką ze szczytu kilkaset metrów dalej. A to pech! Obecnie trwa instalacja platformy widokowej w tym miejscu, więc niestety jedyną szansę, by zobaczyć ją bez dziwacznej konstrukcji straciliśmy bezpowrotnie :( Zdarza się. 

Wracamy do przełęczy tą samą drogą. Przyglądamy się szczytom Gór Suchych, które podczas podchodzenia na Gomólnik mieliśmy za plecami. Rozpoznajemy Ruprechtický Špičák (z charakterystyczną wieżą widokową) . Już nieraz dał nam popalić, gdy na niego wchodziliśmy  ;) 

Tym razem na rozwidleniu ścieżek, skręcamy w lewo i początkowo bez oznaczeń szlaku, pniemy się łagodnie w górę. Mnie zastanawiają jeszcze pozostałości fundamentów oraz betonowe elementy wystające nieco powyżej traw. Jak wyczytać można na stronie polska-org.pl, kiedyś miał tu stać schron turystyczny Onkel Toms Hütte (Chata Wuja Toma). 

pozostałości Chaty Wuja Toma? 

po zejściu z Gomólnika do przełęczy, skręcamy w lewą stronę

Dość oczywista ścieżka doprowadza nas do szlaków w kolorze żółtym i czerwonym. Skręcamy w prawo i po dłuższej chwili znajdujemy się przy Skalnej Bramie. Efektowne , nieco zadziorne, skałki są częstym celem wędrówek lokalnych mieszkańców. 

Przed Skalną Bramą

Dalej czeka nas dość forsowne podejście na Rogowiec (samodzielny szlak żółty). Na szczycie znajdują się ruiny zamku z końca XIIIw. ,  którego powstanie przypisuje się księciu Bolkowi I świdnickiemu  .

Ruiny Zamku Rogowiec 

Widoki z Rogowca są bardzo przyjemne. Nawet przy nieidealnej  widoczności, można rozpoznać chociażby sylwetkę Chełmca i Borowej: 

Chełmiec z lewej, Borowa z prawej

Na Rogowcu mocno wiało, więc dość szybko postanowiliśmy ruszyć w dalszą drogę. Stromym fragmentem żółtego szlaku docieramy do rozwidlenia ścieżek, gdzie wybieramy tę znakowaną na niebiesko (początkowo równolegle z czerwonymi oznaczeniami) i trzymamy się jej aż do Ptasiego Rozdroża. 

Musimy obniżyć się o ok. 250 metrów, a następnie rozpocząć mozolne podejście na najwyższy szczyt Gór Wałbrzyskich - Borową. Po drodze podziwiamy śnieżyce wiosenne w naturalnym środowisku. Przepiękne są te kwiaty! 

Ciekawych widoków na tej trasie także nie brakuje. Warto co jakiś czas obejrzeć się za siebie: 

Bukowiec, Stożek Wielki i Masyw Lesistej Wielkiej 

przed nami - Wielka Sowa

Ptasie Rozdroże

Z Ptasiego Rozdroża idziemy ok. 100 metrów równolegle szlakami niebieskim i czarnym. Następnie trasy się rozwidlają. Niebieska okrąża Borową, czarna przeprowadza przez najwyższy szczyt Gór Wałbrzyskich. Skusiliśmy się na drugi wariant. Podchodząc od Ptasiego Rozdroża na Borową, warto spoglądać za siebie. Pięknie widać szczyty Gór Kamiennych, a przy odrobinie szczęścia,  także Karkonoszy. 

od lewej Bukowiec, Stożek Wielki oraz  Masyw Lesistej Wielkiej i Dzikowca 

"Sudeckie Tatry" - czyli najbardziej wymagająca część Gór Kamiennych - Góry Suche

Zdobywamy Borową i tradycyjnie wchodzimy na wieżę widokową. 

Wieża widokowa na Borowej

Razem na Borowej - po raz piąty! :) 

Na Borowej byliśmy już przy lepszej widoczności, ale to, co mogliśmy zobaczyć tym razem, również nas satysfakcjonowało. 

Wielka Sowa 

Góry Suche (część Gór Kamiennych) 

w tle nasze ulubione Góry Suche

Chełmiec, a za nim Trójgarb

Przed nami najtrudniejszy fragment wycieczki - zejście z Borowej czarnym szlakiem (odcinek ten nazywany jest  ścieżką przez mękę). Mieliśmy okazję poznać go już dwukrotnie podczas podchodzenia i raz schodząc, a właściwie zjeżdżając na tyłku po śniegu  ;) Bez śniegu też nie było łatwo. Stromo, ślisko, ze sporą ilością błota, które tylko czekało na jeden fałszywy ruch, by wedrzeć się pomiędzy włókna naszej odzieży ;) 

Ścieżka przez mękę na zdjęciu nie wygląda zbyt spektakularnie, trzeba po prostu jej doświadczyć. 

Odetchnęliśmy z ulgą dopiero na Przełęczy Koziej. Trzymając się dalej czarnego szlaku, kierujemy się w stronę tunelu pod Małym Wołowcem. Na skrzyżowaniu ze szlakiem zielonym, skręcamy w prawo (na zielone znaki) i po chwili widzimy budynek stacji kolejowej Jedlina Górna. Tuż obok niego znajduje się wylot dwóch tuneli. 

w drodze do Jedliny Górnej 

Tunel pod Małym Wołowcem to najdłuższy skalny tunel kolejowy w Polsce. Jak wspomniałam,  w tym miejscu tunele są dwa. Przez jeden nadal kursują pociągi na trasie Wałbrzych - Kłodzko (tym tunelem nie przechodzimy!). Drugi jest świetną atrakcją turystyczną. Wchodząc do niego, widać jedynie niewielkie światełko -  wyjście, które znajduje się 1600 metrów dalej. Poruszanie się po tunelu bez źródła światła jest raczej kiepskim pomysłem. Co prawda dziś nie ma już w nim torów, ale podłoże stanowi tłuczeń,  w wielu miejscach tworzą się spore kałuże i  otaczająca ciemność może nieco zaburzyć orientację. Warto przejść tunel z latarką, dzięki czemu nie tylko można poczuć się pewniej, ale także zobaczyć więcej jak np. przedwojenne porcelanowe tabliczki z kilometrażem. 

Stacja kolejowa Jedlina Górna 

tunele

po wejściu widać tylko światełko w tunelu

jedna z porcelanowych tabliczek z kilometrażem 

łącznik pomiędzy dwoma tunelami 

coraz bliżej wyjście 

Opuszczamy tunel i powoli żegnamy się z Górami Wałbrzyskimi. 

Wspomagając się nieco mapą w telefonie, docieramy do dworca kolejowego Wałbrzych Główny, skąd za parę chwil odjedziemy pociągiem do Poznania. Budynek dworca został niedawno wyremontowany i dziś wygląda naprawdę imponująco. Podobnie jak widok z peronu: 

z prawej Borowa, dalej Kozioł, Wołowiec, Mały Wołowiec i długi grzbiet Dłużyny

Całą trasę możecie zobaczyć na poniższej mapce: 

Trasa do: Wałbrzych, dworzec PKP | mapa-turystyczna.pl

Może zainteresują Cię również poniższe wpisy: 

Wałbrzych i Góry Wałbrzyskie (Muzeum Porcelany, niemieckie szyldy, Zamek Czettritzów) Z Wałbrzycha przez Mauzoleum Totenburg, Niedźwiadki, Kozioł, Wołowiec na Borową

Góry Wałbrzyskie: Borowa dla niezmotoryzowanych/ Borowa z Wałbrzycha przez Dłużynę, Mały Wołowiec, Kozioł i Wołowiec

Góry Wałbrzyskie: Z Jedlinki do Wałbrzycha przez Jałowiec, Borową i platformę pod Dłużyną

Góre Kamienne (Góry Suche): Z Wałbrzycha przez Turzynę, Jeleniec i Rogowiec do Głuszycy