Góry Kamienne i Wałbrzyskie: Na Dzikowiec Wielki i Barbarkę (Boguszów-Gorce-Dzikowiec Wielki- Kuźnice Świdnickie-Barbarka [dawne schronisko Kolbebaude] - Wałbrzych Główny)

Na Dzikowcu byliśmy już wielokrotnie. Lubiliśmy ten szczyt jeszcze zanim stanęła na nim nowa potężna wieża widokowa. Na ostatni wypad w roku 2025 wybraliśmy również Dzikowiec. Prognozy pogody zapowiadały świetne warunki. Niestety się nie sprawdziły. Droga pociągiem z Poznania napawała optymizmem. Za Wrocławiem widoczność była niezła. Słońce świeciło jakby jutra miało nie być ;)

Wysiedliśmy w Boguszowie-Gorcach i spojrzeliśmy na Dzikowiec. Szczytu nie było widać, a gęste chmury napierały z południa, burząc w nas nadzieję na jakiekolwiek widoki. Tym razem postanowiliśmy wejść na Dzikowiec niebieskim szlakiem. Z dworca kolejowego ruszyliśmy zgodnie z zielonymi znakami, a następnie ul. Bartosza Głowackiego dotarliśmy do niebieskich oznaczeń. Asfaltowa droga biegnie aż do Nadleśnictwa Wałbrzych. Kawałek dalej wchodzimy w las. Łagodna ścieżka zmienia się po pewnym czasie w strome podejście, które według mapy biegnie krótkimi zakosami, a w rzeczywistości trudno iść zgodnie z ich biegiem. W kilku miejscach, podczas podchodzenia,  musieliśmy sobie pomagać rękami - podeprzeć się, chwycić gałęzi, podać sobie dłoń. Ze stromej ścieżki wychodzimy w pobliżu szczytu. Do nowej wieży widokowej zostało nam ok. 10-15 minut drogi. Pogoda nie pozwoliła nam podziwiać w zasadzie żadnych widoków, a szalejący w górnych partiach konstrukcji wiatr nieźle nas wymroził. Nie było co czekać na cud. Zeszliśmy z Dzikowca w stronę dolnej stacji kolejki linowej ("zahaczając" jeszcze o starą wieżę). Stamtąd skierowaliśmy się do Kuźnic Świdnickich. Krótki spacer wzdłuż zabudowań doprowadził nas do czarnego szlaku, którym dotarliśmy do Wiertniczego Rozdroża. Znaliśmy już to miejsce z naszych poprzednich wędrówek. Ostatnim punktem wycieczki, przed zejściem do wałbrzyskiego Podgórza, było wzniesienie o nazwie Barbarka. Znajduje się ono nieco z boku szlaku i po raz kolejny postanowiliśmy ruszyć w jego kierunku.  Na szczycie wprawne oko dostrzeże pozostałości dawnego schroniska Kolbebaude. Schronisko to spłonęło w 1945 r. , a do dziś w jego miejscu znaleźć można fragmenty kufli, szklanek i porcelany sprzed ok. 80 lat! Tym razem również coś odnaleźliśmy. 

Wycieczkę kończymy w pobliżu dworca głównego w Wałbrzychu. Można stąd podjechać do śródmieścia np. autobusami nr 12 lub A. 

Niech Was nie zmyli na sielanka... za chwilę rozpoczną się strome zakosy! 

Mateusz dzielnie walczy ze stromizną

Jedne z nielicznych tego dnia widoków. Tym razem w stronę Wałbrzycha

Mniej więcej w tym miejscu niebieski szlak z Boguszowa-Gorc łączy się z szeroką drogą do wieży widokowej (szlaki czerwony i zielony)

Najważniejszy cel wycieczki na horyzoncie! 

Biało dość. (cytując pingwiny z Madagaskaru - mój ulubiony fragment filmu animowanego "Madagaskar")

wyciąg krzesełkowy na Dzikowiec

Stara wieża widokowa i górna stacja kolejki - zostawiamy ten krajobraz za sobą

Dolna stacja kolejki i Dzikowiec we mgle

Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP w Kuźnicach Świdnickich

Sztolnia w Kuźnicach Świdnickich - powstała prawdopodobnie w pierwszej połowie lat 40-tych ubiegłego wieku

Jedna z ciekawszych kamienic w Kuźnicach Świdnickich, z 1896 roku!

załapaliśmy się na świąteczne ozdoby ;)

w drodze na Barbarkę

w pobliżu miejsca, gdzie znajdowało się schronisko Kolbebaude, można przeczytać parę informacji na nieco zdeformowanej tablicy

miejsce, w którym znajdowało się schronisko

oznaczenie szczytu

znaleziska - pozostałości schroniskowych przedmiotów

fragmenty kafli 

pozostałość niemieckich napisów na wałbrzyskim Podgórzu

Nasza trasa na mapie: 

Trasa: Boguszów-Gorce, stacja kolejowa – Wałbrzych, dworzec PKP | mapa-turystyczna.pl

Może zainteresuje Cię także poniższy wpis: 

Góry Kamienne i Wałbrzyskie : Z Wałbrzycha przez Barbarkę i Bukowiec do Sokołowska (Wałbrzych Główny - Barbarka (dawne schronisko Kolbebaude) - Unisław Śląski - Bukowiec - Sokołowsko - (MIeroszów)

Rudawy Janowickie: Na Rudnik (Kowary, Przełęcz Kowarska)

Rudnik (853 m n.p.m.) to niepozorny szczyt w Rudawach Janowickich, będący świetnym punktem widokowym. Ze względu na swoje położenie, nieco z boku największych atrakcji tego pasma, jest rzadziej odwiedzany przez pieszych turystów. Dzięki temu to idealny cel krótkich wycieczek, z dala od tłumów, z możliwością kontaktu z Naturą. 

Jeśli szukasz spokoju w górach i lubisz odkrywać mniej znane górskie zakątki, Rudnik będzie strzałem w dziesiątkę. 

Na Rudnik najłatwiej wejść z Przełęczy Kowarskiej (obecnie znajduje się tu prywatny płatny parking - płatność blikiem). 

My zaparkowaliśmy za darmo w miejscu zaznaczonym na mapie google jako: Parking przy ścieżce do nieczynnego tunelu kolejowego (Podgórze). 

Trasa w dwie strony zajęła nam ok. 2 godzin, dystans do przebycia ok. 6 km

Trasa przez: Przełęcz Kowarska | mapa-turystyczna.pl

Cel wycieczki: Rudnik

Obieramy właściwy kierunek

Meldujemy się w Rudawskim Parku Krajobrazowym

Chwilę po wejściu na (żółty) szlak z Przełęczy Kowarskiej, podziwiać można przepiękną panoramę - Góry Wałbrzyskie, Kamienne, Sowie...

w dole Kopalnia Ogorzelec

parę chwil przed szczytem

Widok z Rudnika na Góry Kaczawskie

Zamek Księcia Henryka na górze Grodna i zbiornik Sosnówka

Karkonosze

Kowary

koniec kwitnienia wrzosów

tabliczka na szczycie

krzyż pokutny przy Przełęczy Kowarskiej

Góry Stołowe: Krótka trasa na Szczeliniec Wielki

Szczeliniec Wielki to najbardziej popularny szczyt w polskiej części Gór Stołowych. Latem, by przejść skalnym labiryntem rozpoczynającym się przy schronisku w pobliżu kulminacji, bilety trzeba rezerwować z wyprzedzeniem. Inaczej jest w sezonie zimowym. Wówczas przejście tą trasą odbywa się na własną odpowiedzialność. Kasy są nieczynne, jednak należy pamiętać o tym, że własne bezpieczeństwo jest najważniejsze i jeśli nie mamy doświadczenia w takim terenie w zimowych warunkach i nie czujemy się pewnie, lepiej sobie odpuścić. 

W Góry Stołowe trafiliśmy ostatnio pod koniec listopada. Nie wiedzieliśmy jak wygląda sytuacja na szlaku. Startowaliśmy z bezpłatnego parkingu przy drodze do schroniska Pasterka. Żółtym szlakiem ostrożnie weszliśmy na Przełęcz, gdzie połączyliśmy się ze szlakiem z Karłowa. Ponieważ byliśmy wcześnie rano, nawet w słoneczny weekendowy dzień, tłumów nie było. Dopiero gdy dotarliśmy do schroniska, po dłuższej chwili budynek zaczął zapełniać się piechurami pragnącymi się ogrzać przed dalszą wędrówką. W skalnym labiryncie nie byliśmy sami, ale bez większych problemów mogliśmy swobodnie brnąć do przodu. Warto wiedzieć, że trasa przez labirynt to w wielu miejscach skalne szczeliny, stopnie oraz fragmenty, które niektórzy muszą pokonać na czworakach. Zimą bywa tu niebezpiecznie. Schody są oblodzone i bardzo śliskie. Nietrudno o upadek. Bez raczków (chociaż w plecaku, by móc ich użyć w razie potrzeby) z pewnością zimą bym się tu nie wybierała. Nam na szczęście raczki się nie przydały. Całkiem sprawnie pokonaliśmy ten wyjątkowy skalny fragment Szczelińca i zameldowaliśmy się na rozwidleniu szlaków. Wybraliśmy tam szlak znakowany niebieskim kolorem i bez towarzystwa kogokolwiek poza nami dotarliśmy bezpiecznie do parkingu. 

Trasa nie jest długa, daje sporo frajdy. Zimą szczególnie trzeba jednak uważać i zachować ostrożność i w razie czego po prostu się wycofać. 

Nasza trasa: 

Trasa: Szczeliniec Wielki, parking – Szczeliniec Wielki, parking | mapa-turystyczna.pl